🐏 Plan Burza I Powstanie Warszawskie

Plan „Burza" i jego realizacja a) Wobec wkroczenia Armii Czerwonej na przedwojenne ziemie polskie AK przygotowała "Plan „Burza" . Zakładał walkę o suwerenne państwo polskie na drodze powszechnego powstania zbrojnego. Bijąc Niemców, pod Warszawę w wyniku operacji białoruskiej “Bagration”, największej ofensywy II wojny światowej, nadciągała Armia Czerwona. Wcześniej, jedyną nadzieją był plan gen. Sikorskiego (przedstawiony Rooseveltowi w 1942 r.) uderzenia przez Bałkany, Polska mogłaby mieć ciągle jeszcze szanse na niepodległość. Akcja Burza i Powstanie warszawskie quiz for 4th grade students. Find other quizzes for Architecture and more on Quizizz for free! Armia Krajowa Akcja "Burza" Władysław Sikorski Marek Gałęzowski. Klęski wojsk niemieckich na froncie wschodnim w 1943 r. i zbliżanie się Armii Czerwonej do ziem polskich, wymuszały na dowództwie Armii Krajowej decyzję o formie wystąpienia zbrojnego przeciw Niemcom. Kierownictwo wojskowe i cywilne Polski Podziemnej znalazło się w Plan "Burza" i powstanie warszawskie Jakub Daćkus i Laura Stefańska Plan "Burza" Przebieg planu "Burza" Najważniejszym celem AK było przygotowanie powszechnego powstania które miało wybuchnąć podczas wycofania się oddziałów niemieckich 1944 warszawa Powstanie warszawskie Walki Czym była akcja,, Burza”? Powstanie warszawskie było największą podziemną akcją zbrojną w okupowanej przez Niemców Europie. 1 sierpnia 1944 r. do walki w stolicy przystąpiło ok. 40-50 tys. powstańców. Planowane na kilka dni Powstanie w Warszawie trwało ponad dwa miesiące. Sowieci a akcja "Burza". Współpracę z AK Sowieci traktują koniunkturalnie. osłabione polskie struktury wojskowe i polityczne. W okolicach Wilna, wkrótce po. zdobyciu miasta, dowódców AK z płk. Aleksandrem Krzyżanowskim „Wilkiem”. zaproszono do gen. Czernichowskiego. Żaden z nich nie wrócił do swego oddziału. Komentarze. Powstanie Warszawskie, rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17:00. Powstanie było to zbrojne wystąpienie Armii Krajowej wsparte przez mieszkańców Warszawy w celu wyzwolenia stolicy Polski spod okupacji niemieckiej. Ze względu na fatalne rozkazy wydane w przeddzień powstania, uzbrojenie oddziałów AK, było fatalne. *plan "Burza" został opracowany przez Armię Krajową, miał on na celu powszechne powstanie w chwili największego osłabienia Niemiec *plan zakładał wybuch lokalnych powstań na tych obszarach, na które wkrótce miała wkroczyć Armia Czerwona *z planu powstania wyłączono początkowo Warszawę, ze względu na stacjonujący tam silny Plan „Burza” zakładał uaktywnienie się polskich podziemnych formacji wojskowych i cywilnych na całym obszarze II Rzeczypospolitej w momencie zbliżania się wojsk sowieckich, gdzie Polacy zamierzali pokazać, że są przygotowani do rządzenia, że w kraju pomimo wojny istnieje prawowita władza: podziemny parlament – Rada Jedności Powstanie Warszawskie: Bez niedomówień. Od ponad pół wieku pokutuje obiegowa opinia, że sprawcą tragedii Powstania był Stalin, który zdradził, nie udzielając Warszawie pomocy. Otóż Study with Quizlet and memorize flashcards containing terms like w którym roku został opracowany plan burza, jakie dwie armię miały współdziałać według planu burza, kto dowodził polską armią obok ZSRR and more. hPazp. założenia planu "Burza" są prawdziwe ?a. Plan "Burza" oznaczał rozpoczęcie przez AK powstania w Warszawie, gdy Armia Czerwona wejdzie w granice przedwojennej Plan "Burza" oznaczał walkę AK zarówno z hitlerowcami, jak i z wkraczającą Armią Plan "Burza" oznaczał uczestnictwo AK w wyzwalaniu ziem polskich, razem z Armią wymiarze politycznym, plan "Burza" zakładał...a. przejście władz Polskiego Państwa Podziemnego do kolejnej konspiracji, skierowanej przeciwko wojskom ujawnienie się władz Polskiego Państwa Podziemnego, jako gospodarzy, wobec wkraczającej armii tworzenie rządu, wraz z komunistami, pod kuratelą armii "Ostra Brama" otrzymała operacja wyzwalania przez AK...a. Wilnac. "Burza" nie obejmował Warszawy. Decyzja, o rozpoczęciu walk w stolicy, została podjęta przez Komendanta Głównego AK 31 lipca 1944 r., pod wpływem ...a. fałszywej informacji o rzekomej obietnicy iż pomoże powstańczej fałszywej obietnicy komunistycznej Armii Ludowej, że pomoże informacji, o zajmowaniu przez radzieckie czołgi przedmieść i prawobrzeżnej zdanie odpowiada prawdziwej postawie rządu Wielkiej Brytanii, wobec Powstania ?a. Rząd brytyjski uznał Powstanie za polityczno-militarny wybryk i przez długi, cenny czas odmawiał pomocy Premier Winston Churchill popierał walkę w Warszawie i kazał słać samoloty z zaopatrzeniem już w pierwszych dniach Za zgodą rządu brytyjskiego oraz generała Sosnkowskiego, do Warszawy przerzucono Samodzielną Brygadę był dowódcą Powstania ?a. Tadeusz Bór - Komorowskib. Erich von dem Bach-Zelewskic. Antoni Chruściel ps. jaki sposób, na wieść o powstaniu w Warszawie, zareagował J. Stalin ?a. Kazał swoim wojskom zajmowanie Warszawy i przejście do walk Nie kontynuował natarcia armii na odcinku Kazał lotnictwu oczyścić niebo nad stolicą z hitlerowskich Warszawskie trwało 63 dni. Jakie są daty graniczne walk w Warszawie ?a. 1 sierpnia do 2 października 1944 31 lipca do 2 listopada 1944 31 lipca do 2 października 1944 jaki sposób hitlerowcy mścili się na ludności cywilnej Warszawy ?a. Wywozili masowo do obozów Kierowali do wyniszczającej pracy przy budowie umocnień Masowo zabijali całe dzielnice proszę o pomoc. W tym rozdziale: „Burza” Wycofywanie się wojsk niemieckich z ZSRS od sierpnia 1943 r. i zbliżanie Armii Czerwonej do ziem polskich zmuszało dowództwo AK do podjęcia decyzji o formie wystąpienia zbrojnego przeciw Niemcom. Kierownictwo wojskowe i cywilne Polski podziemnej znajdowało się w bardzo trudnej sytuacji, gdyż władze ZSRS nie utrzymywały stosunków z rządem polskim na uchodźstwie i popierały podporządkowany sobie i zdominowany przez komunistów ZPP. W październiku 1943 r. naczelny wódz gen. Kazimierz Sosnkowski nakazał rozpoczęcie przygotowań do podjęcia jawnej walki z Niemcami; wobec spodziewanych represji ze strony Sowietów i zagrożenia okupacją komunistyczną oddziały AK po likwidacji okupacji niemieckiej miały ponownie przejść do konspiracji. Następca gen. „Grota” na stanowisku dowódcy AK gen. Tadeusz Komorowski „Bór” zakwestionował rozkaz Sosnkowskiego i przedstawił odmienną koncepcję pod kryptonimem „Burza”. Zakładała ona zajmowanie obszarów polskich przez AK w walce z ustępującymi pod naporem Armii Czerwonej Niemcami, a następnie ujawnienie oddziałów AK oraz aparatu administracyjnego delegatury rządu i wystąpienie wobec władz sowieckich w roli gospodarza ziem polskich. Mimo świadomości ryzyka i wiedzy o dotychczasowej polityce sowieckiej wobec Polski plan „Burza” był kolejnym wyrazem dobrej woli Polaków w stosunku do ZSRS. Sądzono, że ewentualne wrogie posunięcia przeciwko suwerennym władzom polskim spotkają się z protestem zachodnich aliantów. AK na Wileńszczyźnie i Nowogródczyźnie Armia Czerwona przekroczyła przedwojenną granicę Rzeczypospolitej 4 stycznia 1944 r. na Wołyniu. W marcu 27. Wołyńska Dywizja Piechoty wspólnie z wojskami sowieckimi prowadziła walki z Niemcami w rejonie Kowla. W czasie zmagań poniosła ciężkie straty (poległ dowódca dywizji płk Jan Wojciech Kiwerski „Oliwa”), zdołała jednak wyrwać się z okrążenia niemieckiego na Lubelszczyznę. W czerwcu do walki przystąpili żołnierze AK na Wileńszczyźnie, dowodzeni przez płk. Aleksandra Krzyżanowskiego „Wilka”. Ukoronowaniem „Burzy” na tym obszarze była operacja „Ostra Brama”, czyli uderzenie na Wilno, rozpoczęte 7 lipca 1944 r. Miasto zdobyto wspólnie z Armią Czerwoną. Zgodnie z planem oddziały AK i polskie władze cywilne ujawniły się przed Sowietami. Po kilku dniach płk Krzyżanowski i jego oficerowie zostali aresztowani i zesłani do łagrów, a wkrótce po nich podobny los spotkał ponad 5 tys. żołnierzy AK. Podobny scenariusz powtórzył się na południu, gdzie jednostki AK walczyły z Niemcami o Lwów; zostały następnie rozbrojone przez Sowietów, a ich dowódcy i żołnierze – uwięzieni. Sytuacja nie zmieniła się po wkroczeniu Armii Czerwonej na ziemie leżące na zachód od linii Curzona. Żołnierze AK, którzy w drugiej połowie lipca podjęli walkę z Niemcami na Lubelszczyźnie oraz w Rzeszowskiem i oswobodzili własnymi siłami wiele miejscowości, byli rozbrajani, aresztowani i zsyłani do ZSRS. Podobnie potraktowano przedstawicieli polskiej administracji cywilnej. AK uniknęła rozbicia jedynie na Białostocczyźnie, gdzie komendant okręgu płk Władysław Liniarski „Mścisław” po walkach z Niemcami zabronił ujawniania struktur podziemia przed wojskami sowieckimi. Nie uchroniło to jednak ludności tego regionu przed pacyfikacjami i prześladowaniami ze strony Sowietów. Materiały uzupełniające: Powstanie Warszawskie Niepowodzenie „Burzy”, represje sowieckie wobec żołnierzy AK oraz zbliżanie się Armii Czerwonej do Warszawy zmuszały władze Polski podziemnej do podjęcia nowych decyzji. Generał Tadeusz Komorowski „Bór”, naciskany przez szefa sztabu gen. Tadeusza Pełczyńskiego i płk. Leopolda Okulickiego, uznał, że w obliczu bezpośredniego zagrożenia niepodległości Polski przez ZSRS, tworzący już komunistyczne ośrodki władzy z siedzibą w Lublinie, ostatnią szansą obrony polskich praw jest samodzielne uwolnienie Warszawy z rąk Niemców i objęcie władzy w mieście przez kierownictwo cywilne Polski podziemnej. Mimo obawy przed sowieckimi represjami uważano, że w imię obrony niepodległości Polski należy być gotowym na ofiary i ponieść ryzyko. Wierzono jednak, że aresztowania w samej Warszawie, odbywające się – w odróżnieniu od polskich Kresów – na oczach świata, muszą spowodować reakcję rządów Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Przekonanie to było nieuzasadnione, z czego jednak władze Polski podziemnej, nieinformowane przez rząd Mikołajczyka o rzeczywistym stosunku zachodnich sojuszników do sprawy niepodległości Polski, nie zdawały sobie sprawy. Plakat powstańczy wzywający do walki z Niemcami. Na decyzję o rozpoczęciu powstania wpłynęły również prowokacyjne apele nadawane w końcu lipca 1944 r. z Moskwy przez rozgłośnię Związku Patriotów Polskich, wzywające mieszkańców stolicy do rozpoczęcia spontanicznej walki z Niemcami. Dowodziły one, że komuniści, mimo braku większych sił i wpływów, w chwili wkroczenia do miasta Armii Czerwonej, której jednostki znajdowały się w pobliżu warszawskiej Pragi, wystąpią zbrojnie, by narzucić swoją władzę. Podjętą decyzję uzasadniano po wojnie również nastrojem żołnierzy AK i mieszkańców stolicy, którzy domagali się odwetu za powszechny, trwający blisko pięć lat terror niemiecki, oraz wolą podjęcia walki w chwili widocznej przegranej III Rzeszy. Mieszkańcy stolicy z pogardą obserwowali butnych dotąd żołnierzy armii „narodu panów”, w popłochu wycofujących się na zachód; w ostatnich dniach lipca zlekceważyli również żądanie okupanta, by 100 tys. mężczyzn stawiło się do budowy fortyfikacji w mieście. Trudno jednak wyobrazić sobie, żeby podjęli walkę z Niemcami bez broni. Dowódca AK wydał rozkaz rozpoczęcia walki o Warszawę 1 sierpnia 1944 r. o godzinie (tzw. godzina „W”). Generał „Bór” działał za zgodą rządu, ale bez rozkazu Naczelnego Wodza. Zlekceważył również negatywne opinie większości oficerów Komendy Głównej AK, wskazujących na bardzo słabe uzbrojenie (tylko co dziewiąty żołnierz miał broń palną; pozostali byli wyposażeni jedynie w granaty i butelki z benzyną, a zapasy amunicji obliczano na kilka dni) i groźbę zniszczenia miasta w wyniku walk. Kierownictwo AK zostało również poinformowane, że nie otrzyma od zachodnich sojuszników spodziewanej pomocy w postaci zrzutów broni. Wśród zwolenników powstania dominowało jednak przekonanie, że braki w broni zostaną zrekompensowane męstwem żołnierzy podziemia, którzy zdobędą ją na wrogu. W pierwszych dniach walki żołnierze AK pod dowództwem płk. Antoniego Chruściela „Montera” opanowali Śródmieście, Stare Miasto, Wolę, Powiśle, gdzie zdobyto elektrownię, część Ochoty, Mokotowa i Żoliborza. W atakach przeprowadzonych w biały dzień ponieśli ciężkie straty. Na Pradze po dwóch dniach walk, wobec braku powodzenia, powstańcy ponownie przeszli do konspiracji. W zajętych przez AK dzielnicach miasta w rękach Niemców pozostało wiele umocnionych punktów obronnych, z których część powstańcy zdobyli w następnych dniach. Warszawiacy przyjęli wybuch powstania z wielkim entuzjazmem. Powszechnie zapanowało uczucie odzyskania niepodległości. Na budynkach wywieszano flagi biało-czerwone, a powstańcy na każdym kroku otrzymywali wyrazy poparcia. Mieszkańcy stolicy dostarczali im żywność, pomagali w opiece nad rannymi, wznosili barykady – mimo iż Warszawa prowadziła walkę samotnie, jej żołnierze nie byli osamotnieni. 5 sierpnia Niemcy przystąpili do natarcia na Wolę. Podczas zdobywania powstańczych barykad wykorzystywali cywilów jako „żywe tarcze”. Na Woli Niemcy i współdziałające z nimi formacje kolaboracyjne złożone z obywateli sowieckich dopuścili się masowych zbrodni na ludności cywilnej. Zamordowano blisko 38 tys. ludzi, bez względu na wiek i płeć, w tym dzieci i ciężarne kobiety; wymordowano personel i pacjentów Szpitala Wolskiego. Po zdobyciu Woli i Ochoty 11 sierpnia oddziały niemieckie, wspierane przez ciężką artylerię i lotnictwo oraz pociski rakietowe, nazywane przez powstańców „krowami”, uderzyły na Stare Miasto. Na skutek systematycznego ostrzału i bombardowań zabytkowa dzielnica została obrócona w gruzy. W tej sytuacji 1 i 2 września powstańcy przerwali tam walkę i przeszli kanałami do Śródmieścia i na Żoliborz. Twarda obrona Starówki pozwoliła powstańcom ze Śródmieścia na podjęcie działań zaczepnych, po kilku atakach opanowali budynek centrali telefonicznej – PAST-ę przy ul. Zielnej. Po upadku Starego Miasta, w zaciętych walkach toczonych przez cały wrzesień, Niemcy zdobyli, mimo heroicznej postawy powstańców, Powiśle, Czerniaków i Mokotów. Żołnierze batalionu "Miotła" 14 września Armia Czerwona, dotąd wstrzymująca swoje działania, zajęła Pragę. Z pomocą walczącej stolicy usiłowali przyjść wówczas żołnierze 1. Armii WP gen. Berlinga. Niewyszkoleni w walkach w mieście, pozbawieni wsparcia artyleryjskiego i lotniczego, przedostali się na lewy brzeg Wisły i wzięli udział w obronie Powiśla i Żoliborza. Ponieśli jednak znaczne straty – około 2300 poległych i zaginionych. Kaźń mieszkańców warszawskiej Woli Alianci, wbrew oczekiwaniom, przyjęli wybuch powstania obojętnie. Rząd Wielkiej Brytanii zarzucił władzom polskim, że nie uzgodniły terminu jego rozpoczęcia, i przez cały sierpień zwlekał z uznaniem AK za armię sojuszniczą, co posłużyło Niemcom za pretekst do mordowania wziętych do niewoli powstańców, w tym sanitariuszek. Zamordowano kilkanaście harcerek (większość w wieku od 15 do 17 lat) w Szpitalu Wolskim i wiele sanitariuszek, które pozostały z rannymi żołnierzami AK po upadku Starego Miasta. Prasa brytyjska początkowo milczała o powstaniu w Warszawie, później znaczna część pism bagatelizowała jego znaczenie, gorliwie tłumaczyła natomiast działania Stalina, który w pierwszych dniach sierpnia nakazał przerwanie ofensywy Armii Czerwonej na linii Wisły. Rosjanie pozostali tam, gdzie stali Po dramatycznych zabiegach władz polskich na uchodźstwie, głównie gen. Kazimierza Sosnkowskiego, lotnictwo polskie, brytyjskie i południowoafrykańskie podjęło loty do Warszawy, aby zaopatrzyć powstańców w broń, co w pewnym stopniu poprawiło ich sytuację. Operacje lotnicze utrudniała jednak długość trasy przemierzanej z Włoch nad obszarami znajdującymi się w rękach niemieckich. Po dokonaniu zrzutu samoloty musiały wracać do baz włoskich, ponieważ Stalin, nazywający dowódców powstania „garstką przestępców, którzy wszczęli awanturę warszawską w celu uchwycenia władzy”, do 10 września zabraniał sojuszniczym lotnikom lądowania na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. W drugiej połowie września sporadycznej pomocy powstańcom udzielało również lotnictwo amerykańskie i sowieckie, jednak znaczna część zrzutów dostała się w ręce Niemców, którzy panowali już nad większością obszaru miasta. Kiedy pod koniec września oddziały niemieckie zdobyły Żoliborz, dalsze prowadzenie walki stało się niemożliwe. Wobec braku żywności i leków dla rannych, tragicznych warunków życia ludności cywilnej oraz utraty nadziei na pomoc gen. Komorowski podjął decyzję o kapitulacji. Dwa dni później w Ożarowie podpisano układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie. Zgodnie z jego postanowieniami powstańcy złożyli broń i wyszli z miasta zwartymi formacjami, a następnie zostali wywiezieni do obozów jenieckich w Niemczech. Warszawę musiała opuścić również ludność cywilna. W powstaniu zginęło lub zaginęło ponad 18 tys. żołnierzy AK i 150 tys. cywilów. Straty niemieckie były nieproporcjonalnie niższe i wyniosły około 16 tys. zabitych i zaginionych żołnierzy. Po kapitulacji Warszawy Niemcy przystąpili do systematycznego niszczenia miasta. Wysadzono w powietrze wiele zabytków, Zamek Królewski, część pałacu w Łazienkach, Pałac Saski, kolumnę Zygmunta, liczne kościoły. Spalono największe polskie biblioteki: Narodową, Publiczną i Uniwersytecką oraz archiwa, z Archiwum Głównym Akt Dawnych na czele. Spośród 987 zabytkowych budowli ocalało 64. Łącznie zburzono 42 proc. domów i gmachów użyteczności publicznej. Materiały uzupełniające: Warszawa '44Dodatki do prasy – „Nowe Państwo – Niezależna Gazeta Polska” Spór o Powstanie Warszawskie Powstanie było konsekwencją suwerennej decyzji władz Polski podziemnej, podjętej w obronie najwyższej wartości, za jaką uznawano niepodległość państwa, lecz wzbudzającej od samego początku silne kontrowersje wśród polskich polityków i wojskowych. Spór o to, czy miała ona swoje uzasadnienie, nie został zakończony i można przypuszczać, że będzie trwałym elementem dyskusji o historii Polski. W sierpniu 1944 r. gen. Anders publicznie nazwał wywołanie powstania zbrodnią, przeciwna powstaniu była część oficerów Komendy Głównej AK, a spośród środowisk politycznych – narodowcy i piłsudczycy (mimo iż uczestniczyli w powstańczej walce). Powstanie było kolejną, najbardziej dramatyczną demonstracją, która miała pokazać światu, jak wysoko Polacy cenią niepodległość zagrożoną przez sowiecki totalitaryzm. Zamiast jednak wymusić na aliantach pomoc walczącej Warszawie i stać się najważniejszym argumentem w dramatycznych zmaganiach o utrzymanie niepodległości Polski, powstanie zmusiło premiera Mikołajczyka do poniżających i bezskutecznych zabiegów u Stalina o pomoc militarną. Rozpowszechniona opinia, jakoby wybuch Powstania Warszawskiego powstrzymał Stalina przed uczynieniem z Polski kolejnej republiki sowieckiej, nie znajduje żadnego potwierdzenia. Mało przekonujący jest pogląd, że rezygnacja z uderzenia na Niemców w Warszawie uwiarygodniłaby tezy sowieckiego dyktatora, iż Armia Krajowa nie prowadziła walki z III Rzeszą. Powstanie nie zmieniło stosunku Sowietów do polskich sił niepodległościowych, które nadal bezwzględnie zwalczali, nie wpłynęło też na politykę państw zachodnich. Klęska powstania była równoznaczna z klęską polskich dążeń niepodległościowych, przekreślonych ostatecznie postanowieniami przywódców ZSRS, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii w następnym roku na konferencjach w Jałcie i w Poczdamie. Czy jednak ofiara powstańców i pamięć o niej nie stały się ważnym elementem polskiej tożsamości narodowej ułatwiającym opór przeciw sowietyzacji Polski? Czy zniszczenie Warszawy – siedziby władz Polski podziemnej i centrum potencjalnego oporu wobec nowej okupacji – ułatwiło narzucenie komunistycznego totalitaryzmu oraz sowietyzację społeczeństwa? Dyskusja na temat będzie trwać, ale pewne było, że „Warszawa została zniszczona, spłonęła przeszłość i dusza Polski. Jesteśmy po jej stracie narodowo, kulturalnie, duchowo ubożsi” – pisał konserwatywny publicysta polityczny Stanisław Cat-Mackiewicz. Spór o Powstanie Warszawskie pozostawił jeszcze inny nierozstrzygnięty dylemat. Czy ponoszenie ofiar i przelewanie krwi elity narodowej w walce o niepodległość w każdym wypadku jest koniecznością uświęcającą i oczyszczającą naród, a duma z bohaterstwa walczących rekompensuje brak wymiernych korzyści politycznych? Czy też racja tkwi w uniwersalnym przekonaniu, wyrażonym przez irlandzkiego polityka w przeddzień powstania wielkanocnego 1916 r., że „nikt nie ma prawa poświęcać innych, aby uczynić sobie krwawą niszę w historii”, a ofiara powstańców Warszawy pogłębiła klęskę Polski w II wojnie światowej? Materiały uzupełniające: Poprzedni rozdział Walka o Polskę na arenie międzynarodowej w latach 1941–1943. Dramat polskich Kresów PLAN "BURZA" I POWSTANIE WARSZAWSKIE Na przełomie 1943/44 polskie władze w Londynie opracowały plan"Burza"Zakładał on włączenie oddziałów AK do wyzwalenia ziem polskich i współpracy z armia radziecka. Współpraca z Rosjanami się nie układała. Oddziały AK brały udział w wyzwalaniu wielu miast później byli rozprajani przez Rosjan i aresztowani. W obliczu takiej sytuacji i zblizania się forntu wschodniego do Warszawy. została podjęta decyzja o wybuchu powstania w Warszawie. Powstanie wybuchło 1 sierpnia 1944 roku w zachodniejczęści Warszawy po prawej stronie Wisły . Po pierwszych sukcesach Niemcy dysponując lepszym uzbrojeniem zdobywali dzielnica po dzielnicy . powstańcy nie otrzymali pomocy ze strony ZSRR i małą pomoc ze strony zachodnich aliantów. Powstanie upadło 2 października 1944 roku. Zgineło w nim około 20 tyś powstańców i około 250 tyś cywilów. Konspekt zawiera treści hospitacji diagnozującej z wykorzystaniem metod aktywizujących. Umożliwia uczniom budowanie własnych wypowiedzi na temat przyczyn i skutków HOSPITACJI DIAGNOZUJĄCEJKlasa- III gimnazjumPrzedmiot – HistoriaNauczyciel – Anna WeitzCel główny hospitacji: Budowanie dłuższych form wypowiedzi, aktywność uczniów jako efekt dobrze zaplanowanej konstrukcji umiejętności:* umiejętność wyciągania wniosków* prezentacja własnego zdania* umiejętność wymiany poglądów Standardy wymagań realizowane podczas lekcji Standardy wymagań Zadania Umiejętności I-1 Czyta teksty kultury na poziomie dosłownym, przenośnym i symbolicznym,I-3 wyszukuje informacje zawarte w tekście źródłowym Analiza tekstu źródłowego – Plan Burza z listopada 1943 mapy ,zdjęć Uczeń wyszukuje informacje na podany temat II-1 Tworzy własny tekst –notatka encyklopedyczna Analiza tekstu źródłowego – Plan Burza z listopada 1943 r. Uczeń tworzy –notatkę encyklopedyczną –„Plan Burza” II-3 Tworzy teksty charakterze informacyjnym dostosowane do sytuacji komunikacyjnejII-6 Analizuje, porównuje, porządkuje i syntetyzuje informacje zawarte w tekstach kultury Metaplan –na podstawie podręcznika 189. Uczeń rozwiązuje metaplan- Dlaczego doszło do wybuchu powstania warszawskiego? II-1 Tworzy własny tekst – wywiad Na podstawie wiadomości z lekcji Wywiad z byłym powstańcemKonspekt lekcji historii w klasie III .Temat: Powstanie warszawskie ( 1VIII – 2X 1944).Cel główny: Pogłębianie i umacnianie postawy szczegółowe:- przedstawienie celów politycznych i militarnych planu „Burza”- zapoznanie uczniów z politycznymi i wojskowymi przyczynami wybuchu powstania warszawskiego- ukazanie bohaterstwa i patriotyzmu Polaków podczas wojny, budzenieszacunku dla postaw tamtego okresu- kształtowanie poczucia dumy narodowej i patriotyzmuUczeń:- tłumaczy pojęcia: plan „Burza”, godzina W- pamięta daty: 1VII1944 , 2X1944- określa charakter walk powstańczych- przedstawia politykę Stalina wobec AK, określa jej przyczyny i cele- omawia znaczenie powstania warszawskiego- posługuję się podręcznikiem , mapąMetody pracy:- pogadanka - praca pod kierunkiem- praca z tekstem źródłowym , mapą- metaplanŚrodki dydaktyczne:- mapa ścienna II Rzeczpospolita Polska- - J. Wend, Przez dla klasy III gimnazjum ,Wydawnictwo M. atlas historyczny –J. Tazbir, Od starożytności do współczesności, Warszawa 2001,s. tekst źródłowy- Fragment-„ Planu Burza z listopada 1943 r.”, PPH Warszawa 1968 nr LEKCJII Ogniwo – organizacyjno- porządkoweII Rekapitulacja wtórna- Kiedy doszło do zerwania stosunków polsko –rosyjskich?- Z jakim wydarzeniem jest to związane?- Jakie było stanowisko PKWN wobec rządu londyńskiego?III Nawiązanie do nowego tematuDzisiaj dowiemy się dlaczego doszło do wybuchu powstania w Powstanie warszawskie – (1VIII – 2 X 1944).IV Nowe treściW 1943 r. stało się oczywiste, że to Armia Czerwona pierwsza wkroczy na ziemie polskie, dlatego zrezygnowano z powszechnego powstania a stworzono –„Plan Burza”. Burza- uczniowie czytają tekst fragmentu „ Planu Burza z listopada 1943 roku.„ Cel i zadania „ Burzy”: Podkreślenia naszej woli bicia Niemców i to nawet w wypadku niekorzystnego dla nas stosunku sił, czyli wśród okoliczności nie zezwalających na podjęcie powstania powszechnego oraz samoobrona przed wyniszczeniem mas przez wycofujących się Niemców. (…)Wobec wkraczającej na ziemie nasze regularnej armii rosyjskiej wystąpić w roli gospodarza.(…) Miejscowy dowódca polski winien się zgłosić wraz z mającym się ujawnić przedstawicielem cywilnej władzy administracyjnej u dowódcy oddziałów sowieckich i stosować się do jego życzeń pamiętając:a) że odcięcie od naczelnych władz polskich ( rządu emigracyjnego ) jest tylko przejściowe i że one , a nie Rosjanie pozostają nadal w każdym wypadku właściwą władzą przełożoną i że charakter i zakres działania władzy sowieckiej winien być dla obywatela polskiego określony przez legalne władze Że wszystkie próby wcielenia oddziałów polskich do wojsk rosyjskich czy też oddziałów Berlinga są gwałtem i należy im stanowczo się przeciwstawić”- Kiedy ustalono plan-„Burza”?- Czego dotyczył plan?- Jak mieli się zachować przedstawiciele AK?- Jaką rolę mieli pełnić przedstawiciele Polski Podziemnej wobec Armii Czerwonej?- Kogo mieli reprezentować przed Rosjanami?Uczniowie wypełniają kartę pracy 1- ( tworzą notatkę encyklopedyczną do hasła„Plan Burza”)- Czy Rosjanie przestrzegali zasad ustalonych w planie?Nauczyciel omawia:* aresztowania działaczy polskiego podziemia, ignorowanie działań AK i RP, * wcielanie żołnierzy AK do armii Berlinga,* cele wojskowe zostały osiągnięte ( zdobycie kilku miejscowości), polityczne nie ( słabe protesty aliantów informowanych o postępowaniuRosjan wobec Polaków),* żołnierze AK stali się obok Niemców głównymi przeciwnikami wkraczających jednostek Armii Czerwonej* aktywność AK stała na przeszkodzie politycznych planów ZSRR,zgodnie z którymi władzę w przyszłej , powojennej Polsce przejąć mielikomuniściUczniowie rozwiązują metaplan (na podstawie treści z podręcznika 188-189) Dlaczego doszło do wybuchu powstania warszawskiego? powstania 1VIII 1944 W – 17 .00, komendant główny AK- Tadeusz Bór – Komorowski3. Układ sił w powstaniu ( analiza danych).- Kto brał udział w powstaniu?- Jak można było poznać powstańca? ( analiza zdjęć) powstania ( analiza mapy).- Jakie dzielnice opanowali powstańcy w pierwszych dniach walk?- Gdzie najdłużej toczyły się działania wojenne?- Kiedy i gdzie nastąpiła kapitulacja?5. Pomoc dla powstania .( omawia nauczyciel).Z Włoch 196 samolotów- dotarło 42 zrzuty z 25, strącono 39ZSRR wyraził zgodę na lądowanie 10 IX- 18IX powstania i jego Dlaczego powstanie upadło?- Kto był silniejszy?-Czy była pomoc z zewnątrz?a) przyczyny upadku* przewaga Niemców* słabe uzbrojenie powstańców* brak konkretnej pomocy z zewnątrz* negatywna postawa Stalinab) skutki powstania* śmierć wielu ludzi ( żołnierzy, cywilów)* zginął kwiat patriotycznej młodzieży i inteligencji* Niemcy dokonali zniszczenia stolicy – centrum wielowiekowej kultury kraju* Stalin przekonał się, że Polacy nie dadzą się tak łatwo zbolszewizować* Powstanie uchroniło Polskę od kadłubowej republikiV Praca domowa (jeśli zostanie czas – można razem z uczniami przygotować przykładowe pytania)– Jesteś dziennikarzem , przeprowadź wywiad z uczestnikiem powstania :Notatki i metaplanuPlan Burza został opracowany 20 XI 1943 roku. Dotyczył zachowania się Armii Krajowej wobec wkraczających wojsk rosyjskich. Przedstawiciele Polski Podziemnej , podległej rządowi w Londynie, mieli się ujawnić i pełnić rolę gospodarzy na wyzwolonych terenach Polski. Zakładano wspólną współpracę AK z ACZ czasie walk z Czy udało się zrealizować plan „Burza”?* Jak postępowali Rosjanie wobec AK-owców?* Czego obawiano się w stolicy?* Czego chciały władze Polski Podziemnej?* Co i kto pojawił się na przedmieściach Pragi 31 VII 1944r.?* Jakie było podejście Stalina do sprawy polskiej?* Czego chcieli Polacy? Dlaczego doszło do wybuchu powstania warszawskiego? Jak było? Jak być powinno? * nie udało się zrealizować planu „Burza” * Plan „ Burza” realizowany według swoich założeń * Akowcy na wschodzie byli aresztowani przez ZSRR * Współpraca AK z ACZ podczas walk na wschodzie z Niemcami * obawiano się , że pod wpływem agitacji sowieckiej ludność Warszawy sama chwyci za broń * Władze ZSRR uznają rząd w Londynie * władze Polski Podziemnej chciały same wyzwolić stolicę i powitać Armię Czerwoną jako gospodarze * czołgi radziecki na przedmieściach Warszawy - Pragi Dlaczego nie było tak jak być powinno? Stalin miał swoje plany , wobec Polski. Jego działania na wschodzie ujawniły główny cel- podporządkowanie Polski Wnioski Doszło do wybuchu powstania , ponieważ Polacy chcieli być wolni i niezależni. Powstanie miało nas uratować przed reżimem sowieckim Opracowała :Anna Weitz

plan burza i powstanie warszawskie